Εν πάσει, όμως, περιπτώσει, για τους σκοπούς της παρούσης ανάρτησης, λες και υπάρχουν, ας ορίσουμε ως "lifestyle" το lifestyle και ως "παγκοσμιοποίηση" την παγκοσμιοποίηση. Κι ακολούθως, για να πούμε τα σύκα σύκα, όποιος δηλώνει εχθρός της παγκοσμιοποίησης ή/και του lifestyle, μάλλον ουδέποτε έχει καταφέρει να αντικρύσει, να αναλύσει και ν' αξιολογήσει τον εαυτό του ως τρίτος και δη αντικειμενικός.
Η παγκοσμιοποίηση (ή και παγκοσμιότητα) των ιδεών, των πραγμάτων, του εμπορίου, της πολιτικής, του πολιτισμού, της επιστήμης κ.λπ. είναι απότοκος της εξέλιξης της τεχνολογίας, δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει κανείς ιστορία για να το αντιληφθεί. Μπορούμε να συζητήσουμε τις επιπτώσεις της, να τις κατηγοριοποιήσουμε, να τις ιεραρχήσουμε, αλλά πάντως όχι να τις αρνηθούμε (για να το κάνουμε θα πρέπει η ίδια η τεχνολογία να επιτρέψει ταξίδια στο χρόνο, κάτι που, αν ήταν εφικτό, θα το γνωρίζαμε ήδη). Και σίγουρα όχι ν' αρχίσουμε τα μνημόσυνα για τα παλιά καλά χρόνια, παραστράτημα που δεν είναι κι ιδιαίτερα δύσκολο να το αποφύγει κανείς, αρκεί ν' αντιληφθεί ότι, όπως λέει και το τραγουδάκι, "έτσι είναι φως μου η μνήμη, τα βαριά στον πάτο αφήνει και το γλέντι στον αφρό".
Το lifestyle, η συνειδητή μας, δηλαδή, στάση απέναντι στην κοινωνική ζωή, δεν περιορίζεται σε όσους μ' ευκολία αποκαλούμε "ψώνια". Lifestyle και μάλιστα με πολλαπλές εκφάνσεις, ενίοτε δε κι αντιφατικές κι αντικρουόμενες μεταξύ τους, έχει ο επιχειρηματίας, ο δημόσιος υπάλληλος, ο βοσκός, ο κομμωτής, ο εργάτης, ο γιατρός, ο μικροαστός, ο Κρητικός, ο Αθηναίος, ο πλούσιος, ο φτωχός, ο αριστερός, ο δεξιός, ο "σκυλάς", ο "έντεχνος", ο "λαϊφσταϊλάς" κι ο "αντιλαϊφσταϊλάς", είτε το παραδέχεται είτε όχι. Και η απόδοση του χαρακτήρα της ρηχότητας στον όρο lifestyle είτε πρέπει να ισχύσει για όλους τους παραπάνω, ανεξαρτήτως αν το εκφράζουν με διακοπές στη Μύκονο ή στη Γαύδο, με ακριβά ή φτηνά ρούχα, με συμμετοχή ή αποχή από κοσμικότητες, είτε δεν πρέπει να ισχύσει για κανέναν. Αυτό, τουλάχιστον, αν θέλει κανείς να 'ναι δίκαιος και να αποφεύγει τους, πραγματικά εν προκειμένω ρηχούς, αφορισμούς.
(Και για να μην είμαι ο πρώτος που κάνω τέτοιους αφορισμούς, σημειώνω ότι, φυσικά, και υπάρχουν άνθρωποι που ζουν χωρίς lifestyle, όπως και μη παγκοσμιοποιήσιμες έννοιες.)
Ένα θέμα, πάντως, που γεννάται, είναι η δεοντολογική διάσταση της επιβολής της παγκοσμιοποίησης, όπως και αυτή του lifestyle. Όχι με όρους σκοπιμοτήτων ή χρησιμότητας, αλλά ως κρίση του γεγονότος καθ' αυτού και, για να γίνω συγκεκριμένος, η επίκρισή του. Εξηγούμαι:
Η γελοιότητα του Αθηναίου που προσπαθεί εκ του προχείρου να μιμηθεί τον Κρητικό είναι ίση με αυτήν του Κρητικού που προσπαθεί να κάνει το αντίστροφο. Κι αν ο όρος 'γελοιότητα' ακούγεται βαρύς, στην πραγματικότητα δεν είναι. Τη γελοιότητα αυτή, βέβαια, θα δυσκολευτεί ελαφρώς να την αντιληφθεί ο Θεσσαλονικιός, λόγω διαφορετικών αναφορών και βιωμάτων, πόσο μάλλον ο Αλβανός ή ο Αμερικάνος. Ο τελευταίος, όμως, δεν θα δυσκολευθεί καθόλου να αντιληφθεί τη γελοιότητα του Αθηναίου, του Κρητικού, του Θεσσαλονικιού και του Αλβανού που προσπαθούν να μιμηθούν αυτόν.
Η τηλεοπτική διαφήμιση π.χ. της φέτας "Χωριό", όπου η βασική ιδέα σε δύο παρόμοιας λογικής φιλμάκια είναι να χρησιμοποιείται η λέξη "φέτα" ως συνώνυμο του "Μη βιάζεσαι", απευθύνεται, προφανώς, σε όσους τη θεωρούν τουλάχιστον έξυπνη, αδυνατώντας να αντιληφθούν ότι η διαφήμιση αυτή είναι κατ' ουσίαν προσβλητική για τους κατοίκους των πόλεων, των χωριών, για τους διαφημιστές που την έφτιαξαν, για τους ηθοποιούς που έπαιξαν, για τη φέτα "Χωριό", για τη φέτα ως τυρί εν γένει. Κι όμως, υπερίσχυσε τόσο η ιδέα της προβολής του lifestyle του αγνού (στα όρια του κρετινισμού) χωρικού, τουλάχιστον όπως αυτή υποτίθεται ότι προβάλλεται στο μέσο αστό, που αποφάσισαν να την υλοποιήσουν παρακάμπτοντας το προφανές της γελοιότητας του πράγματος. Εννοείται ότι δεν είναι ούτε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι, ούτε οι χειρότεροι.
Χειρότεροι, σαφώς, είναι όσοι εκδότες ονόμασαν τις εφημερίδες τους "City Press", "Real News" και "Sport Day", το τηλεοπτικό τους κανάλι "ΣΚΑΪ" και το ραδιοφωνικό τους σταθμό "Freedom" (ειδικά ο τελευταίος, η διαφήμιση του οποίου λέει "Άκου ελληνικό ροκ - Ξέρεις τι σημαίνει"), όσοι αποκαλούν τις εκδηλώσεις "events", τα ηλεκτρονικά παιχνίδια "games" και το κουτσομπολιό "gossip". Επιλέγουν την προβολή ενός lifestyle που δεν συμβαδίζει με το να παίζουν παιχνίδια, παρότι αυτό ακριβώς κάνουν, ή να κάνουν μεσημεριανό κουτσομπολιό, παρότι αυτό ακριβώς κάνουν, ούτε καν με το να μιλούν σε ελληνόφωνους για "Αστικό Τύπο", "Αληθινές Ειδήσεις" ή "Αθλητική Ημέρα". Η επιδιωκόμενη αίγλη ή, κατά περίπτωση, ελαφρότητα ή ελεγχόμενη διαστρέβλωση που προσδίδουν οι αγγλικές λέξεις στο πλαίσιο του κάθε lifestyle είναι τόσο εύληπτη και διαδεδομένη, που ο αποδέκτης αρκείται στην ικανοποίηση ότι γνωρίζει τον όρο που ακούει, η δε εμφανής μαϊμουδίστικη μίμηση του ισχυρότερου, σήμερα, αγγλόφωνου είναι αντιληπτή (και μόνο εξ αντανακλάσεως) όταν ο μαϊμουδίζων εκδότης της "Real News" βλέπει να τον μιμείται ο μαϊμουδίζων εκδότης της "the Match Θεσσαλίας", όταν ο Eminem βλέπει το Βουρλιώτη κ.ο.κ.. Έτσι είναι, έκαστο των lifestyle, πόσο μάλλον το επικρατέστερο, θέλει το ανάλογο οικονομικό και κοινωνικό status, την ανάλογη προέλευση και, σε τελική ανάλυση, την ανάλογη αυθεντικότητα.
Όχι ότι το παγκοσμιοποιημένο lifestyle καταντά αναπόφευκτα συνών
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVgam32WCJpuRYZuoZMRvIfGh8UDyWUrCEPtIp3b9kl3JTC80olIyIGav5PBc1wFZhsv9CiwVjdwLbZUYkgYsJ_Y42EcjQibd8zPUJ1OkiuQs9SuyirC6G90u65LCcIWUceY7nSCliV48G/s200/charlesdickens.jpg)
Δ
καλησπέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήόλη μέρα το παλεύω να μην το αφήσω το σχόλιο, αλλά δε γίνεται ...
Λοιπόν, αυτό
"το όποιος δηλώνει εχθρός της παγκοσμιοποίησης ή/και του lifestyle, μάλλον ουδέποτε έχει καταφέρει να αντικρύσει, να αναλύσει και ν' αξιολογήσει τον εαυτό του ως τρίτος και δη αντικειμενικός."
που γράφεις είναι όντως φοβερό!
Θυμίζει, δεν ξέρω πως και γιατί, αυτό που έχει πει ο Ίταλο Καλβίνο:
«με την τεθλασμένη λογική του, σ' εκείνη την τραγική αντιπαράθεση των θνητών διαστάσεων του θνητού πλάσματος με εκείνες του σύμπαντος, αντιπαράθεση που μπορεί κανείς να εκφράσει μόνο με γελάκια ή σαρκαστικά χαμόγελα ή χλευαστικούς καγχασμούς ή εκρήξεις σπασμωδικού γέλιου ή, στην καλύτερη περίπτωση, με ένα δυνατό γέλιο, ένα τρανταχτό γέλιο, ένα ομηρικό γέλιο».
Θα μπορούσαμε δηλαδή, αν δεχτούμε αυτό που λες, πως ισχύει και το ακόλουθο συμπέρασμα:
όποιος, τελικά, δε δηλώνει εχθρός της παγκοσμιοποίησης και του lifestyle [και σίγουρα οι πολλοί δε δηλώνουν εχθροί]
έχει καταφέρει -τουλάχιστον μια φορά- να αναλύσει και να αξιολογήσει τον εαυτό του ως τρίτος και δη αντικειμενικός!!!
Μια τέτοια σκέψη προκαλεί ένα συναίσθημα που για να εκτονωθεί απαιτεί γέλιο ομηρικό κι όχι τίποτε σεμνοχαμόγελα, φιλτραρισμένα.
Μάλλον γι' αυτό κολλάει και ο Καλβίνο!
Καλημέρα κι ευχαριστώ για το σχόλιο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν ήθελα να πω αυτό που ονομάζεις ως 'συμπέρασμα', θα το είχα πει, αν και σίγουρα όχι με τη δική σου διατύπωση.
Σε κάθε περίπτωση, επαναλαμβάνω ότι ο ακριβής ορισμός των εννοιών 'παγκοσμιοποίηση' και 'lifestyle' δεν επεκτείνεται στην αξιολόγησή τους, πόσο μάλλον στην ανάλυση των συνεπειών τους. Αυτό το κάνουμε εμείς και μάλιστα συνειρμικά.
Και εννοείται ότι οι συνειρμοί, αν και διευκολύνουν ενίοτε τη συνεννόηση, δεν είναι υπεράνω ούτε κριτικής ούτε αναθεώρησης. Έχω, δηλαδή, την εντύπωση ότι το μπέρδεμα αυτό των ορισμών με τους συνειρμούς είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της δικής μου θέσης και του υποτιθέμενου συμπεράσματος που εξάγεις απ' αυτήν.
Άρα, διαφωνώ. Και με τον κρίκο και, φυσικά, με το συμπέρασμά σου :) Και εφ' όσον κι εσύ διαφωνείς μ' αυτό, μας μένει ο κρίκος και η αρχική μου θέση. :)
Νόμιζα πάντως ότι ήμουν σαφής στην αρχική παράγραφο, αλλά και δεν θεώρησα απαραίτητο να εκθέσω τις προσωπικές μου απόψεις γι' αυτό που συνειρμικά αποκαλούμε παγκοσμιοποίηση και lifestyle. Πόσο μάλλον ν' αντιπαραθέσω τις θνητές μας διαστάσεις μ' αυτές του σύμπαντος. Είναι σαν να λες σε κάποιον ότι το γεγονός ότι πάρκαρε παράνομα καταδεικνύει διάθεση απόλυτης απαξίωσης των νόμων και συμπεριφορά βαθύτατα αντικοινωνική. Θα ήσουν απολύτως άδικος, πόσο μάλλον αν, τελικά, είχε παρκάρει νόμιμα! Και υποθέτω ότι παρέλκει οποιαδήποτε περαιτέρω ανάλυση παρόμοιων ολοκληρωτισμών.
Εν πάσει περιπτώσει, δεδομένου ότι ουδέποτε θεώρησα ότι γράφω -και εκφράζομαι εν γένει- με απόλυτη σαφήνεια, πόσο μάλλον όταν απευθύνομαι και σε 'ανώνυμο' αναγνώστη, θα μπορούσα ευχαρίστως να συζητήσω τη συνειρμική, κατά τα ανωτέρω, εκδοχή των όρων αυτών, με πολύ καλή διάθεση.
Ναι, σίγουρα, όταν κάποιος παρκάρει παράνομα κλείνοντας τη μπάρα για τα ποδήλατα, για τα καροτσάκια και για τις αναπηρικές καρέκλες ή τις κίτρινες ειδικές πλακοστρώσεις για τους τυφλούς, τότε απαξιώνει όχι τους νόμους αυτούς καθ' αυτούς, αλλά τους συνανθρώπους του εν γένει. Δεν μπορώ να δικαιολογήσω τέτοια συμπεριφορά και δεν θεωρώ την άποψή μου ολοκληρωτική. Όλα έχουν όρια, επιτέλους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην αρχική παράγραφο ήσουν σαφής, σαφέστατος θα έλεγα, αλλά έχεις παρανοήσει, νομίζω, την αναφορά στον Καλβίνο. Μη μείνεις στην αντιπαράθεση που λέει, αλλά στο γέλιο και στην κλιμάκωση του που τόσο όμορφα παρουσιάζει.
Και σαφώς, το σχόλιο μου, έχει να κάνει με τους συνειρμούς που λες, γιατί δεν είναι δυνατό να ακούσω "lifestyle" κι αυτομάτως να μην κατακλείσουν το μυαλό μου όμορφες, καλύγραμμες, ντεκαπαζένιες υπάρξεις που αρθρώνουν λόγο κι άποψη στα μεσημεριανάδικα ή πως αλλιώς τα λένε.
Φαντάσου, λοιπόν, μια τέτοια αιθέρια ύπαρξη, την ώρα που της κάνουν το μανικιούρ, να συλλογάται βάσει της μοναδολογίας του Leibniz περί των συνεπειών της παγκοσμιοποίησης κι επιπλέον να απαριθμεί τις νόρμες που διαμορφώνουν το στυλ της!
Έ, μη μου πεις, πως δε θα κυλιστείς κάτω από τα γέλια.
Έλα, δε διαφωνήσαμε σε κάτι, ούτε επώνυμα ούτε ανώνυμα.
Αυτό που έχει επικρατήσει ως "lifestyl" το προτιμώ ως "ύφος" που ακούγεται πιο κουλτουριάρικο :) κι επιπλέον συνάδει με το δικό μου προσωπικό ύφος χαχαχαχαχαχα....
Εδώ πέφτει όντως γέλιο!
[Η ανωνυμία προέκυψε από τεχνικούς λόγους.]
Μ+Λ
Α.
ΑπάντησηΔιαγραφή:)
Ναι, ο καθένας έχει προσωποποιήσει το lifestyle με άλλες εικόνες. Εγώ, πάντως, δεν έχω καταφέρει ακόμα να το δω αποκλειστικά από την (πολύ) αστεία του πλευρά.
Όσο για τις αιθέριες υπάρξεις, από στατιστικής πλευράς, δεν θα υπάρχει και κάποια ανά τον κόσμο που να συλλογάται την παγκοσμιοποίηση την ώρα του μανικιούρ;
(Ας ελπίσουμε ότι υπάρχει)
:)
Γεια σου ανώνυμη Μ+Λ
και, ξανά, χαχαχχχα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό την παγκοσμιοποίηση καταλήξαμε να μιλάμε για τις μοντέλες.
Ναι, στατιστικά, αναμφιβόλως υπάρχει και το είδος που λες, και δυστυχώς φαίνεται πως ένα τέτοιο πρότυπο αποτελεί και το ιδιεώδες, με αποτέλεσμα να διογκώνεται το αίσθημα της μοναξιάς και της μη πληρότητας, κυρίως στους νέους, που συνήθως ό,τι έχουν δεν τους φτάνει!
Και, ξανά, λέω πως από το "lifestyle" και το "celebrities" κι όλα αυτά τα ξενόφερτα, πλην συνεπακόλουθα της παγκοσμιοποίησης, που τρανεύουν τη θλίψη και τη μελαχγολία,με τα πρότυπα που προάγουν, προτιμώ το "ύφος" το αυθεντικό.
Μόνο που θέλει τόλμη πιότερη από την εγκατάληψη και σαφώς περισσότερη προσπάθεια, από τις εύκολες "ψευδο-λύσεις".
Υψηλές απαιτήσεις, δηλαδή, και για λίγους, [πιθανόν και εκλεκτούς ;-)]
χαιρετώ
καλή βδομάδα
[και προσπάθησε να τα προσωποποιείς, γίνονται ή μη τι άλλο, τουλάχιστον, φαιδρότερα ]
Μ+Λ, ξανά